Reakcija na krut i nepomirljiv stav prema individualnom shvatanju umetnika i njegovom slobodnom opredeljivanju za izbor sadržaja i likovne forme pojavila se veoma brzo, odmah posle rata. Tako je 1947. godine nekoliko studenata odlučilo da napusti školsku godinu i da počnu da rade samostalno. Petar Omčikus, Mića Popović, Bata Mihajlović, Mileta Andrejević Vera Božičković, Kosa Bokšan i Ljubinka Jovanović proveli su letnje mesece u Zadru gde su slikali primorske motive, napuštene zgrade i mrtvu prirodu protestujući na taj način protiv zvanično proklamovanog stava u umetnosti. Iz tog perioda imamo malo sačuvanih slika a jedna je od njih „Luka u Zadru" Miće Popovića. Kako je sam rekao, slikao je „neku veliku mrtvu prirodu, lenger i olupine starog zarđalog gvožđa".

Tek pod punim svetlom koje na ličnost i delo Miće POPOVIĆA bacaju njegovi umni tragači, najčešće bliski prijatelji, kao i on sam, mogu se sagledati geneza, razvoj i sazrevanje njegovog bogatog stvaralačkog opusa. Tako postaje jasno koliko su za njegovo slikarstvo bila važna iskustva stečena kroz uzbudljivu borbu sa slikarskom materijom i novim materijalima, što ih je na planu tehnike i tehnologije donela poetika enformela koju je usvojio tokom šesdesetih godina ali, bez obzira što se većina tada nastalih radova može svrstati u proizvode tzv. dekorativne gimnastike, ipak je srž njihovih plastičnih rešenja imala veliki značaj po dalji Popovićev umetnički razvoj.Predstavljala je, u stvari, čvrst temelj za jegovo potpuno i autentično sazrevanje otelotvoreno u njegovom slikarstvu prizora.

Pošto je oplođeno još i višegodišnjim radom na filmu, s jedne strane, a podstaknuto prekom potrebom da se i slika i slikar vrate iz privida slobode svojoj društvenoj ulozi i svom društvenom biću, s druge strane, rođeno je Popovićevo slikarstvo prizora. Ono je prema osobenostima likovne strukture efikasan i efektan spoj vrednosti utvrđenih tokom prethodnih istraživanja svojstava slikarke materije unutar enformela i novih saznanja otkrivenih radom na filmu. Iz filmske prakse Popović je usvojio niz elemenata, od onih bliskih slikarstvu, kao što su kadriranje/kompozicija i osvetljenje/modelacija, do drugih, čisto filmskih, što se očituju u nastojanju da se fiksira mehanika pokreta, prati sled događanja, zatim da se planovi grade od krupnog ka totalu, i obrnuto.Ipak, u pitanju je bila samo ljuštura, forma primerena angažovanom sadržaju koji je bez ostatka određen okvirima društva za koje je umetnik stvarao. Zbog toga njegova poruka nije mogla da se prihvata lako i opušteno, bez gorčine i jada. Naprotiv, ona je bolelela i pekla, provocirala,delovala kao udarac pesnice po nosu, ubod prstom u oko. Zato je pojava radova iz dugačke serije slikarstva prizora, već početkom sedamdesetih godina dočekana od svemoćne partijske birokratije s nepoverenjem, podozrenjem i često na nož, podvrgnuta oštrim ideološkim osudama i zabranama. S druge strane, upravo zbog toga, Popović je izrastao u svojevrsnu duhovnu instituciju srpskog naroda, u gorostasnu ličnost koja je delom i celinom svog delovanja obeležila istoriju srpske umetnosti XX veka.

(Navedeno prema:Stanislav Živković, Srpsko slikarstvo XX veka, MATICA SRPSKA, Novi Sad,2005, str 141,145,146) i prema:Antologiji srpskog slikarstva, BEOGRAD,izdavač Živojin Ivanišević, godina 2008, strana 64 i 65, Nikola Kusovac o M.Popoviću).